Er is niets vervelender dan..

Er is niets vervelender dan…..

Er is niets vervelender dan toe te moeten geven dat je bedrijf het niet red. Dat er in alle potjes, waar nog uit geput had kunnen worden, een bodem zit en dat er aan alle creatieve mogelijkheden die je hebt gedaan om je kop boven water en uit de uitkering te houden, een einde komt. Het enige wat er dan overblijft is overgave en accepteren dat het is wat het is.

 

Eerste paasdag moest ik deze situatie toch echt onder ogen zien en ging ik, met een ontzettend naar gevoel en tegenzin, alle gegevens bij elkaar zoeken die het UWV van mij zou verlangen om een uitkering aan te vragen. De tegenzin werd nog erger toen ik achter mijn PC ging zitten en ik online alles wilde regelen. Het systeem van zo’n UWV kent enkel rechtlijnige en standaard invoeringen waarbinnen flexibele antwoorden, die voor mijn situatie gelden, niet mogelijk zijn. Ik strand gelijk op het niet goedwerkende systeem. Mijn KvK nummer wordt 4x als niet geldig bezien, sorry hoor maar een ander nummer dan dit KvK nummer heb ik echt niet, en kom dus niet verder dan het steeds weer terugkerende rode vlakje met de tekst: Uw nummer is niet geldig, probeert u het opnieuw.

geef nooit op

Dit zou al een teken aan de wand moeten zijn voor mij. En ik voel het ook wel dat dit wil zeggen dat ik mij niet druk hoef te maken en dat er een oplossing komt, maar omdat het zo kort dag is – je wordt verplicht om een maand voor het einde van het laatste potje, dat voor mij eind april is – je aanvraag in te dienen bij het UWV. De instantie kan en mag je aanvraag anders volledig negeren. Je hebt nl dan niet aan HUN eisen voldaan. Ik print daarom 3 maanden bankafschriften uit van zowel mijn privé- als zakelijke rekening en mijn leeggelopen spaarrekening uit. Evenals mijn huurgegevens, mijn jaaroverzichten van beide rekeningnummers, mijn inkomsten en uitgave van 2017 en mijn CV waaruit ze uit op kunnen maken welke werkervaringen ik heb. Dat laatste zal ze verbazen, denk ik later, want Nee ik heb niet op mijn luie kont gezeten en dus bij een eventuele participatiebaan zullen ze mij niets meer kunnen leren.

 

Dat ik op tweede paasdag een geweldige leuke melding binnen krijg die mij een sprongetje doet maken, laat ik hier nog even rusten.

 

Dinsdag 3 april toog ik met al mijn papieren naar het UWV in de kennis dat ze daar moeilijk gaan doen, omdat je echt ALLEEN online kunt aanmelden. Ik heb mij hier op voorbereid en zal mij niet met een kluitje in het riet laten sturen. Ik ken het starre en stugge systeem van de gemeente als geen ander en weet ook dat, wanneer ik in mijn kracht ga en blijf staan, zij uiteindelijk over stag zullen moeten gaan. Zo niet, denk ik, zal ik hier een rechtszaak van maken. Want, zo wil de wetgeving nl ook, dat ieder mens zich aan moet kunnen melden. En wanneer dit niet op de manier kan zoals de regels zijn ingesteld, omdat er systemen niet werken, dit op elke redelijke wijze mogelijk moet worden gemaakt.

 

Bij de balie begint het al: Nee mevrouw dit kunt echt alleen online doen. Ik kijk de vrouw aan en vertel haar dat ik mij heb te houden aan de 1 maandsregel van het UWV, dat vandaag dus DE dag is dat dit geregeld moet worden en het online niet mogelijk is daar hun systeem niet optimaal werkt. Meer dan dit hoef ik voorlopig niet als overtuiging te geven en dus krijg ik een nummer en een verwijzing naar welke plek ik moet om verder geholpen te worden. Ik loop de trap op en neem plaats op een bankje. Boven mijn hoofd is een groot digitaal meldingsbord geplaatst met de daarop aangegeven loketten waar men zich moet melden wanneer jouw nummer tevoorschijn komt. Wat een vreemde en onlogische plek om dit boven het bankje/hoofd te hangen, denk ik. Net wanneer ik wil gaan zitten, hoor ik een ping geluid en verschijnt mijn nummer op het digibord. Ik loop naar het loket met daarachter een lieftallig jonge vrouw en neem plaats op de stoel in de veronderstelling dat ik mijn verhaal kan doen, mijn papieren kan inleveren en ik als werkzoekende word ingeschreven. Maar ik heb het compleet mis.

 

Nee mevrouw, dit moet u digitaal doen en ik kan u niet helpen. Ik merk dat ik wat meer kracht bij mijn woorden moet voegen en laten merken dat ik mij niet zomaar laat wegsturen. Het jonge lieftallige gezicht snapt dat dit heel vervelend is en zal kijken of zij een collega aan kan spreken die mij misschien beter kan helpen. Ze zegt dat ze even om moet lopen. Ik wacht en loop haar achterna naar twee mannen die verderop in de enorme ruimte van het gebouw staan te praten. Ze legt hen uit wat mijn probleem is. En waarom verbaast het mij niets dat ook hier eenzelfde antwoord word gegeven. Ik kan mij bij het Wij Team melden, die kunnen mij helpen met mijn aanvraag in te dienen. Nu begint mijn bloed toch even warm te worden, mijn stem wordt wat heftiger en vertel deze twee heren dat ik helemaal geen Wij Team nodig heb, dat ik mijn aanmelding heel goed zelf kan doen, dat het niet aan mij ligt maar dat het dichtgetimmerde Nederlandse controle systeem , waar zij ook onderdeel van uit maken en zich aan hebben te houden, het probleem is. Ik vraag of ze het gek vinden dat er zoveel mensen uit hun plaat gaan. Niet om hen als persoon, maar om een totaal niet werkend systeem. Een systeem wat geen enkele vorm van flexibiliteit over laat alsof alle mensen in dat ene zelfde hokje passen die door de overheid is bedacht.

 

En dan komt er toch een oplossing, of liever gezegd een voor hen in het systeem passende andere mogelijkheid om mij tegemoet te komen. Tussen 10 en 12 kan ik met iemand spreken die mij verder kan helpen. Ik kijk ze aan alsof ze denken dat ik ze hier in geloof. Tuurlijk proberen ze mij behulpzaam te zijn en oplossingen te bedenken, maar zolang het allemaal in dat ene starre systeem van de gemeente valt zal dit niet veel uithalen. Ik laat mij naar het koffieapparaat leiden, om op deze manier even weer terug bij mijzelf te komen. Dit is nu exact waarom ik hier niet wil zijn, hier geen deel van uit en liever geen gebruik van wil maken. Want deze systemen ken ik maar al te goed en kosten mij, als creatief en vrije denker, erg veel negatieve energie. Ik drink mijn koffie rustig en hoor de lieftallige stem achter mij zeggen: Ik ga u zelf wel even helpen, mijn collega zegt dat ik samen met u er naar kan gaan kijken. Hebt u uw DigiD bij u, vraagt ze vriendelijk. Ik zeg, terwijl ik achter haar aan loop: ‘Ziet u nu hoe makkelijk het kan? Waarom moet men eerst zijn stem verheffen alvorens er iets gebeurt? Het kan allemaal zo gemakkelijk. Ik neem weer plaats op de stoel bij het loket.

 

Ze geeft mij het toetsenbord, zodat ik mijn DigiD in kan toetsen. En oh wat word ik hier toch blij van als tot 3x toe het aanmelden niet lukt. Ik ben rustig en geniet, want ook nu blijkt voor deze mensen zelf hoe frustrerend het is wanneer zo’n dichtgetimmerde systeem niet werkt. Ze verteld mij dat ik dan maar even een formulier in moet vullen met daarop de melding dat ik mij bij de balie heb aangemeld voor een uitkering maar dat het digitale aanmelden niet is gelukt. Of ik dan alle gegevens even aan haar toe wil sturen, zodat er werk van gemaakt kan worden. Ik kijk haar een beetje meewarig aan en geef haar het stapeltje papieren dat ik al op de tafel had gelegd. Ik kan het u natuurlijk ook nu geven, toch? Ze kijkt mij aan en ik merk hoezeer zijzelf in het starre systeem is ingegroeid. Oh ja, natuurlijk dan kan het direct in uw dossier. Net als ik vind ook zij het een beetje vreemd dat ik door mijn contact persoon van de BBZ (bijzondere bijstand zelfstandigen en mijn laatste potje) gevraagd werd om een bijstand aan te vragen. Ik had toch net zo makkelijk overgeheveld kunnen worden? Ik zit al in het systeem, dus waarom deze omslachtige weg te gaan? Ze zal met deze collega in gesprek gaan wat hier de reden van is. Ikzelf zie hem weer op de 16de. Nog voordat ik haar de hand schut en haar bedank zeg ik: ‘Ik ben niet boos op u als persoon, maar op het systeem waar niemand blij van word. Nee, zegt ze dat begrijp ik heel goed. Ik loop naar buiten, de buitenlucht opsnuivend en voel mij tevreden.

 

Mijn bedrijfscollage

Om 10:00 uur word ik gebeld door degene die mij op tweede paasdag een sprongetje liet maken. Of ik het iets zou vinden om als ZZPer 2-3 dagen in de week creatieve invulling wil geven aan een klein groepje mensen met een lichte psychische probleem. De rest van ons gesprek doet mijn energie weer stromen en alle wensen en verlangens die ik de afgelopen jaren/ maanden in de lucht heb gegooid, zullen uit komen. Dit jaar wordt mijn jaar van ontvangen, oogsten en naar mij toe halen. Ik geef niet op maar ga een andere weg.