De herinnering aan haar zusje

De herinnering aan haar zusje

Mensen vragen mij wel eens: Is het nou niet ontzettend moeilijk en zwaar om mensen die rouwen te begeleiden? En dan kan ik niet anders zeggen dan: Nee, het is juist heel mooi en dankbaar werk waarin veel liefde, kwetsbaarheid maar ook soms humor in verweven zit.

Neem nu dit mooie exemplaar, die al weer een tijd geleden samen met de klant in opdracht is gemaakt.

herinneringsdoos

De jonge vrouw had via via gehoord over mijn werk als creatief coach bij verlies, rouw en depressie en het vervaardigen van herinneringsdozen. Ze had haar zusje enkele jaren eerder verloren en bij het opruimen van haar kast kwam ze de spulletjes tegen die ze had bewaard als aandenken. Alles had ze keurig in een doos gestopt met daaromheen een groot lint. Regelmatig keek ze er even in wanneer ze de behoefte voelde om haar zusje weer even nabij te willen voelen.

Mijn manier van werken sprak haar wel aan en ook het idee dat er een mogelijkheid was om van deze dierbare spulletjes iets moois en waardevols te maken, leek haar een geweldig iets om de herinnering nog concreter te maken.

Ze had contact met mij gezocht, was langs gekomen en samen hadden we de mogelijkheden besproken. Ze kon zich er helemaal in vinden en zo kwam het dat we er samen een hele dag voor gingen zitten om de persoonlijke bezittingen van het zusje om te toveren tot een mooi object wat een prominente plaats in de kamer zou krijgen.

Ook al was het langer dan een jaar geleden dat ze haar zusje moest loslaten, toch kwamen er tijdens het vervaardigen van het koffertje de nodige emoties naar boven en vertelde ze honderd uit over het meisje wat niet oud mocht worden, maar wel een ontzetten boeiend en uitbundig leven had gehad. Ze vertelde mij dat ze, na het overlijden, dacht te begrijpen waarom haar zusje altijd van alles wilde doen, het leven met volle teugen in zich op leek te zuigen. Het was net of ze een voorgevoel had dat ze jong zou sterven en daarom alles uit het leven wilde halen.

De jonge vrouw liet een foto van haar zusje zien die, met een grote grijns op haar gezicht, uit een klein vliegtuig sprong. Een grote stoer uitziende man met parachute op haar rug vastgesnoerd. Een tandemsprong op Texel, vroeg ik haar. Ja, hoe weet jij dat? Ik vertelde haar mijn ervaring en hoe geweldig spannend ik het had gevonden.

In de pauze hadden we onze benen gestrekt door een wandeling naar de winkel te maken om daar lekkere broodjes en heerlijk beleg te kopen. De dag vloog voorbij en het eindresultaat had haar verrast. Ze was dol blij met het geen ze had gemaakt en had een mooi plekje in de vitrinekast vrij gelaten waar het koffertje zou komen te staan.

En ik? Ik ben altijd weer dankbaar en blij wanneer ik iemand tevreden zie weg gaan. Dat is waar ik het voor doe. Mensen liefde, ruimte, een luisterend oor en vertrouwen geven in een moment waarin men zich kwetsbaar opstelt.