De laatste afspraak

De laatste afspraak

Vanochtend de laatste afspraak met Fred van de gemeente. Hij heeft mij de afgelopen jaren ontzettend geholpen bij mijn BBZ verlengingen die ik nodig had.

Het gesprek ging natuurlijk over de bijstand waar ik in terecht ging komen nu de BBZ ging stoppen en ik geen ander inkomen heb vanuit mijn bedrijf. De afgelopen jaren heb ik alles los moeten laten waarvan ik dacht dat het mijn welverdiende ‘cadeautjes’ waren, maar uiteindelijk zeepbellen bleken te zijn. (dacht ik)

Alle pogingen om mijn bedrijf op de rit te houden, mislukten oa doordat mijn lichaam niet mee werkte en ik meer ziek dan gezond op mijn bed belande en/of voldoende betaalde klanten uitbleven. De betaalde begeleiding van mijn kind zou stoppen, omdat hij uit huis zou gaan en dus bedacht ik op de taxi te gaan werken. Mijn chauffeursdiploma in snel tempo gehaald, maar na exact drie dagen in dienst te zijn, lag ik al weer met opgezette en pijnlijke polsen op de bank.

Mijn tweelingziel en eerste allergrootste liefde, waar ik van mijn 20ste t/m 26ste jaar een relatie mee had gehad, kwam na meer dan 15 jaar weer op mijn pad. Een kortstondige liefdesrelatie moest ik door omstandigheden met pijn in mijn verscheurde hart beëindigen om zo mijzelf te beschermen en ons beiden ons eigen levenspad te gunnen. Nog nooit was ik emotioneel zo diep gegaan als deze keer. Maanden van diepe rouw, want dat was wat het was, volgden. Oude kind-stukken kwamen met grote kracht naar boven drijven en moesten worden verwerkt en geheeld.

despair-2019938__340

Ik was uitgeteld en opgebrand en besloot om eens even helemaal niets te doen. Niks meer mijn best doen. Niks meer vechten voor mijn recht. Ik ging nu eens heel goed voor mijzelf zorgen. De angst om de uitkering in te verdwijnen helemaal los laten en gewoon zien wat er zou komen. Deze controleur was haar controle compleet kwijt. Ik wist het gewoon niet meer. Ik wist het écht niet meer. Onrust versus rust daalde op mij neer.

De rust gaf mij de mogelijkheid eindelijk eens naar mijzelf te luisteren en mijzelf volledig lief te leren hebben. Fred, de schat, was het daar volledig mee eens en zorgde voor nog wat maanden BBZ. Dankbaar, dankbaar, dankbaar. Nu kwam er een laatste gouden berg op mijn pad, die uiteindelijk ook weer niet zo blonk als ik had gedacht/gehoopt/verwacht? Niet iedereen blijkt zich aan haar/zijn woorden te kunnen houden. Of dit altijd is te voorzien, laat ik in het midden.

Dus die uitkering zou er hoe dan ook komen. Het stemmetje in mijn hoofd, wat normaal gesproken zou roepen dat ik het zelf allemaal had verziekt, bleef wonderwel stil. Maar het stemmetje in mijn hart zei zachtjes dat ik het allemaal super had gedaan. Ik had mijzelf eindelijk serieus genomen en mijn grenzen bewaakt. Ik had uitdaging na uitdaging gekregen, maar bleef, zoals ik er nu naar kon kijken, uiteindelijk trouw aan mijzelf. Nooit zou ik weer voor minder gaan dan ik mijzelf waard vond en gunde. Ik ben goed genoeg zoals ik ben en mag mijzelf onvoorwaardelijk lief hebben. En nu? Ik weet nog steeds niet waar ik naar toe geleid zal worden. Probeer mijn hart te volgen en laat mijn toekomst over aan het  universum.